Sima (tradycyjny fiński miód cytrynowy)
Składniki
- Woda8 l
- Cukier brązowy500 g
- Cukier biały500 g
- Cytryny2–3
- Drożdżezwykłe drożdże piekarskie, świeże lub suszone¼ łyżeczki
- Garść rodzynek1
Przygotowanie
- Zdezynfekuj cały sprzęt. Szczegółowy opis procesu dezynfekcji znajduje się w przepisie na miód pitny. Jednakże, ponieważ czas fermentacji „sima” jest bardzo krótki (zaledwie kilka dni) i zazwyczaj spożywany jest w ciągu tygodnia, wystarczy zwykle dokładnie umyć pojemnik i butelki, a następnie opłukać je wrzącą wodą tuż przed użyciem, aby zapobiec zepsuciu.
- Zagotuj 4 litry wody.
- Dokładnie umyj cytryny i obierz ze skórki, starając się nie włączyć do niej gorzkiej białej części. Umieść skórkę w pojemniku.
- Pokrój cytryny na plasterki i usuń białą część z ich otoczenia. Dodaj plasterki do pojemnika.
- Dodaj cały cukier do pojemnika z cytrynami.
- Wlej gorącą wodę na wierzch i dokładnie wymieszaj, aż większość cukru się rozpuści.
- Dodaj 4 litry zimnej wody, aby mieszanina osiągnęła temperaturę letnią, odpowiednią do aktywacji drożdży. Jeśli nie jesteś pewien, sprawdź temperaturę termometrem – powinna wynosić od 35°C do 45°C.
- Gdy temperatura jest odpowiednia, dodaj drożdże. Można to zrobić, nabierając niewielką ilość mieszaniny z pojemnika, rozpuszczając w niej drożdże, a następnie mieszając je z resztą. Można również po prostu wrzucić odrobinę świeżych drożdży do pojemnika.
- Pozostaw na noc w temperaturze pokojowej.
- Następnego dnia przelej do butelek: przed wlaniem „sima” dodaj do każdej butelki łyżeczkę cukru i kilka rodzynków.
- Po napełnieniu butelek, pozostaw je w temperaturze pokojowej, z dala od bezpośredniego światła słonecznego, przez kolejne 2 dni. Suszone śliwki napęcznieją i wypływają na powierzchnię.
- Umieść butelki w lodówce. Sima jest gotowa i powinna być podawana schłodzona. Można ją przechowywać w lodówce przez co najmniej tydzień.
Gotuj w Ravolio
Zaznacz, co masz w domu, a Ravolio pokaże, czego brakuje. Są tam też minutniki i lista zakupów.
Przepis z Wikibooks, licencja CC BY-SA. Oryginał w Wikibooks